دل نوشته

می‌توانى دوستم داشته باشى همین گونه که هستم، و من هم.
می‌توانى از من متنفر باشى بى‌هیچ دلیلى و من هم ،
چرا که ما هر دو انسانیم.

این جهان مملو از انسان‌هاست ، پس این جهان می‌تواند هر لحظه مالک احساسى جدید باشد.
تو نمی‌توانى برایم به قضاوت بنشینى و حکمی صادر کنی و من هم، قضاوت و صدور حکم بر عهده نیروى ماورایى خداوندگار است.

دوستانم مرا همین گونه پیدا می کنند و می‌ستایند، حسودان از من متنفرند ولى باز می‌ستایند، دشمنانم کمر به نابودیم بسته‌اند و همچنان می‌ستایندم، چرا که من اگر قابل ستایش نباشم نه دوستى خواهم داشت، نه حسودى و نه دشمنى و نه حتی رقیبى، من قابل ستایشم، و تو هم.

یادت باشد اگر چشمت به این دست نوشته افتاد به خاطر بیاورى که آن‌هایى که هر روز می‌بینى و مراوده می‌کنى همه انسان هستند و داراى خصوصیات یک انسان، با نقابى متفاوت،
اما همگى جایزالخطا.

نامت را انسانى باهوش بگذار اگر انسان‌ها را از پشت نقاب‌هاى متفاوتشان شناختى،
و یادت باشد که این ها رموز بهتر زیستن هستند...

آدمــا رو به انــدازه لــیاقــتشون دوست داشته باش و به انــدازه ظــرفــیتشون ابراز کــن … !



نمی دونم چه حکمتی داره

هرچی از جلوی چشمام میگذره انگار برام آشناست

خدایا اگه قبلا بدنیا اومدن زندگی کردم  بس برای من ...........

بگو خوشبختی کدوم ور است

از همون جاده برم

کم آوردم یه ذره

نمیدونم ولی خیلی کم آوردم

دست ما رم بگیر

در نبرد بین روزهای سخت و آدم های سخت،این آدم های سخت اند که پیروز خواهند شد و من دختر روزهای سخت ام!